Een van de meest verrassende dingen aan dit werk is hoeveel je leert. Niet alleen over anderen, maar ook over jezelf. Wat op het eerste gezicht misschien een elegante ontmoeting tussen twee mensen lijkt, is vaak veel meer dan dat. Elk gesprek, elke blik en elk moment van stilte laat iets zien over hoe mensen zich verbinden, hoe ze ontspannen, wat ze nodig hebben en soms ook wat ze missen.
In dit werk zie ik mensen in verschillende gedaantes. Sommige mannen komen vanuit een druk bestaan waarin ze constant moeten presteren, beslissen en leidinggeven. Anderen nemen juist de tijd om te vertragen, om even te voelen hoe het is om gewoon ergens te zijn zonder iets te hoeven sturen. Wat zij gemeen hebben, is dat ze op zoek zijn naar een moment van rust en echte aandacht. En juist in die rust komt er vaak iets naar boven dat in het dagelijks leven nauwelijks de ruimte krijgt.
Ik heb geleerd dat veel mensen niet per se op zoek zijn naar woorden of oplossingen, maar vooral naar een gevoel van waardering. De wetenschap dat je even niets hoeft. Dat je niet beoordeeld wordt, niet hoeft uit te leggen wie je bent of waarom je bent zoals je bent. Die ruimte biedt rust. En in die rust ontstaat er vaak een eerlijkheid die in andere contexten zelden naar voren komt.
Tegelijkertijd leer ik ook veel over mezelf. Ik ben me bewuster geworden van wat ik uitstraal, hoe ik luister, hoe ik aanvoel wanneer iemand behoefte heeft aan stilte of juist aan gesprek. Ik heb geleerd om niet te sturen, maar te volgen. Om aanwezig te zijn zonder in te vullen. Dat vraagt aandacht, maar het geeft ook veel terug.
Soms herken ik in de ander iets van mezelf. Een bepaalde manier van nadenken, van afstand houden, of juist van open durven zijn. En dan realiseer ik me dat echte ontmoeting altijd tweerichtingsverkeer is. Het is niet zo dat ik alleen geef en de ander ontvangt. We brengen allebei iets mee. En als het klikt, als het in balans is, dan ontstaat er iets dat niet te plannen of te forceren is.
Wat ik ook heb geleerd, is dat mensen vaak veel meer te vertellen hebben dan ze denken. Maar dat ze soms even moeten voelen dat er ruimte is om het te mogen zeggen. Een goed gesprek begint niet bij praten, maar bij aanvoelen. Bij aandacht. En dat is precies waar ik me thuis voel.
In de loop der tijd heeft dit werk me niet alleen scherpere voelsprieten gegeven, maar ook een zekere rust. Ik weet nu dat het niet gaat om indruk maken, maar om afstemmen. Niet om de perfecte versie van jezelf laten zien, maar om eerlijk aanwezig zijn in het moment.
En als ik iets koester in wat ik doe, dan is het precies dat. Dat ik steeds blijf leren. Over de ander. En over mezelf.
Liefs,
Rosa
