
Toen ik begin dit jaar aankondigde dat 2026 mijn laatste jaar als companion zou worden, leek december nog ontzettend ver weg. Inmiddels merk ik dat het einde van dit hoofdstuk langzaam dichterbij komt. Hoewel ik veel zin heb in wat de toekomst brengt, krijg ik steeds vaker de vraag of ik mijn werk niet ga missen. Het eerlijke antwoord is: ja.
Niet omdat ik bang ben voor verandering. Integendeel. Ik kijk uit naar nieuwe uitdagingen, nieuwe doelen en een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar wanneer je bijna tien jaar lang iets met zoveel plezier hebt gedaan, is het onmogelijk om afscheid te nemen zonder af en toe stil te staan bij alles wat je achterlaat.
Wat veel mensen misschien niet verwachten, is dat ik waarschijnlijk niet de dingen ga missen die anderen direct met mijn werk associëren. Ik ga niet als eerste denken aan luxe hotels, mooie restaurants of de bijzondere reizen die ik dankzij mijn werk heb mogen maken. Natuurlijk ben ik dankbaar voor al die ervaringen, maar dat zijn niet de herinneringen die als eerste bij mij naar boven komen wanneer ik terugkijk op de afgelopen jaren.
Wat ik het meest ga missen, zijn de mensen. Door de jaren heen heb ik zoveel bijzondere personen mogen ontmoeten. Mensen die ik anders nooit had leren kennen. Mannen uit verschillende landen, met verschillende achtergronden, beroepen, dromen en levensverhalen. Sommige ontmoetingen duurden een paar uur, terwijl anderen uitgroeiden tot jarenlange contacten waarin we elkaar steeds opnieuw terugzagen.
Het blijft bijzonder hoeveel vertrouwen mensen mij hebben gegeven. Soms ontmoette ik iemand op een van de mooiste momenten van zijn leven. Soms juist tijdens een moeilijke periode. Ik heb gelachen met mensen, gevierd met mensen en soms simpelweg geluisterd wanneer iemand behoefte had om zijn verhaal kwijt te kunnen. Die gesprekken ga ik missen.
De gesprekken die beginnen met koetjes en kalfjes en eindigen met onderwerpen waar je normaal gesproken alleen met je beste vrienden over praat. De momenten waarop iemand zich veilig genoeg voelt om eerlijk te zijn over zijn onzekerheden, dromen, angsten of verlangens. Het blijft bijzonder hoeveel openheid er kan ontstaan tussen twee mensen die elkaar eigenlijk nog maar net kennen.
Ik ga ook de nieuwsgierigheid missen die mijn werk met zich meebrengt. Geen enkele ontmoeting is hetzelfde. Iedere persoon brengt een nieuw verhaal, een nieuwe kijk op de wereld en een nieuwe ervaring met zich mee. Ik heb hierdoor dingen geleerd over mensen, relaties, vertrouwen en verbinding die ik waarschijnlijk nergens anders had kunnen leren.
Daarnaast ga ik de kleine momenten missen. De momenten die vooraf onmogelijk te voorspellen zijn. Een spontane lachbui tijdens het diner. Een wandeling die veel langer duurt dan gepland omdat het gesprek zo prettig is. Het enthousiasme van iemand die een stad aan mij laat zien waar hij mooie herinneringen heeft liggen. Juist die onverwachte momenten zijn vaak de momenten die mij het langst bijblijven.
Wat ik misschien nog wel het meest ga missen, is het gevoel dat ik iets voor iemand heb kunnen betekenen. Niet omdat ik denk dat ik bijzonder ben, maar omdat ik in de afgelopen jaren heb gezien hoe waardevol aandacht, tijd en oprechte interesse kunnen zijn. Soms is het mooiste wat je iemand kunt geven niet een advies of oplossing, maar simpelweg het gevoel dat hij gezien en gehoord wordt. Dat is iets wat ik nooit als vanzelfsprekend ben gaan beschouwen.
Natuurlijk weet ik dat het leven doorgaat. Op 31 december zal de wereld niet stil blijven staan. Er wachten nieuwe avonturen, nieuwe uitdagingen en nieuwe herinneringen.
Deze carrière heeft mij gevormd. Ze heeft mij zelfverzekerder gemaakt, nieuwsgieriger naar mensen gemaakt en mij geleerd hoeveel verschillende manieren er zijn waarop mensen verbinding zoeken met elkaar. Misschien is dat uiteindelijk wat ik het meest zal missen: de bijzondere positie die ik jarenlang heb mogen innemen in het leven van zoveel verschillende mensen.
Toch zou het oneerlijk zijn om te doen alsof ik dit hoofdstuk zonder emoties afsluit.
Niet als partner. Niet als therapeut. Niet als vriendin. Maar als iemand met wie zij voor even volledig zichzelf konden zijn.
En dat is een voorrecht waarvoor ik altijd dankbaar zal blijven.
Liefs,
Rosa
